Ze hebben geen perfecte moeder nodig

Voordat je kinderen krijgt, kun je allerlei ideeën hebben over wat voor moeder je later wilt zijn. Hoe je bepaalde dingen gaat aanpakken, wat je absoluut wel gaat doen en vooral ook wat je nóóit gaat doen. En dan krijg je kinderen en ontdek je al snel dat het echte leven zich niet altijd aan dat perfecte plaatje houdt. 😂

Er zijn dagen waarop alles lekker loopt. De kinderen zijn op tijd klaar, niemand is iets kwijt, het eten staat netjes op tafel en je denkt even: kijk mij dit eens doen. En er zijn dagen waarop je voor de derde keer roept dat iemand zijn schoenen aan moet doen, je onderweg ontdekt dat er iets thuis ligt wat écht mee had gemoeten en je ’s avonds vooral blij bent dat iedereen gevoed en heelhuids in bed ligt.

Allebei hoort het bij moederschap.

Ik hoef het niet altijd goed te doen

Als moeder wil ik natuurlijk het beste voor mijn kinderen. Ik wil dat ze gelukkig zijn, zich veilig voelen en weten dat ze altijd bij mij terechtkunnen. Maar dat betekent niet dat ik iedere situatie perfect aanpak.

Ook ik verlies weleens mijn geduld. Ik maak verkeerde keuzes, twijfel achteraf of ik iets anders had moeten doen en heb momenten waarop mijn energie simpelweg op is. Soms moet ik sorry zeggen tegen mijn kinderen omdat mijn reactie niet eerlijk was of omdat ik iets verkeerd heb aangepakt.

En misschien leren ze daar óók iets van.

Dat volwassenen fouten maken. Dat sorry zeggen niet betekent dat je zwak bent. Dat je van iemand kunt houden en toch soms boos of geïrriteerd op elkaar kunt zijn. En dat een moeilijke dag niet betekent dat er iets mis is met je gezin.

Ieder kind heeft iets anders nodig

Wat ik door de jaren heen ook steeds meer heb geleerd, is dat er niet één manier van opvoeden bestaat die altijd werkt. Zelfs binnen hetzelfde gezin kunnen kinderen totaal verschillend zijn.

Wat bij het ene kind werkt, hoeft bij het andere helemaal niets te doen. De één heeft soms wat extra uitleg nodig, de ander juist even ruimte. De één vertelt uit zichzelf alles en bij de ander moet je soms wachten tot het juiste moment komt.

Dat betekent voor mij dat opvoeden ook steeds opnieuw kijken is. Niet alleen naar wat ik denk dat goed is, maar vooral naar het kind dat op dat moment voor me staat.

Het zijn vaak de gewone momenten

Als ik later terugdenk aan het opgroeien van mijn kinderen, denk ik niet dat ik me vooral ga herinneren of het huis iedere dag netjes was of dat iedere maaltijd perfect gezond was.

Waarschijnlijk zijn het juist de gewone dingen die blijven hangen. Samen lachen om iets ontzettend flauws. Een gesprek in de auto. Bordspelletjes aan tafel. Een knuffel uit het niets. Een kind dat ineens iets vertelt waarvan je niet eens wist dat het ermee bezig was. De chaos voordat we ergens naartoe moeten en de verhalen die later juist dáárom grappig worden.

Het leven met kinderen hoeft niet iedere dag bijzonder te zijn om uiteindelijk vol bijzondere herinneringen te zitten.

Liefde hoeft niet perfect te zijn

Mijn kinderen hebben geen moeder nodig die nooit moe is, nooit fouten maakt, altijd geduldig blijft en overal het juiste antwoord op heeft.

Ze hebben een moeder nodig bij wie ze zichzelf mogen zijn. Die naar ze luistert, grenzen stelt, fouten kan toegeven, met ze lacht, voor ze opkomt en iedere dag opnieuw probeert te geven wat ze nodig hebben.

Ik zal het absoluut nog vaak genoeg verkeerd doen. Zij zullen fouten maken en ik ook. We zullen het oneens zijn, elkaar soms totaal niet begrijpen en waarschijnlijk nog heel wat chaotische ochtenden meemaken. 😂

Maar misschien is dát juist gezin zijn.

Niet perfect.

Wel echt.

En vooral heel veel liefde. 💗