Je kunt niet altijd zien wat iemand met zich meedraagt

Als we aan een handicap denken, hebben veel mensen automatisch een bepaald beeld in hun hoofd. Een rolstoel, krukken, een taststok, een rollator, een geleidehond of een prothese. Dingen die zichtbaar zijn en waardoor je misschien sneller begrijpt dat iemand ergens rekening mee moet houden.

Maar een handicap heeft niet altijd een zichtbaar uiterlijk. Soms zie je gewoon iemand voor je staan. Iemand die lacht, haar make-up heeft gedaan, met haar kinderen op pad gaat, werkt, boodschappen doet, een website bouwt of gezellig met vrienden afspreekt. En toch kan er achter dat beeld een compleet ander verhaal schuilgaan.

Dat is precies waarom Invisible Battles een plek krijgt op mijn website.

Wat je ziet, is niet altijd het hele verhaal

Ik weet uit mijn eigen leven hoe makkelijk het is om een conclusie te trekken op basis van wat je aan de buitenkant ziet. Als ik een foto plaats waarop ik lach, betekent dat niet automatisch dat ik die dag geen pijn heb. Als ik iets onderneem met mijn gezin, betekent dat niet dat mijn lichaam daar geen prijs voor betaalt. En als het me lukt om achter mijn computer te zitten en uren aan mijn website te werken, betekent dat niet dat alles ineens goed gaat.

Tegelijkertijd wil ik ook niet dat mensen naar mij kijken en alleen maar mijn klachten zien. Ik bén mijn klachten niet. Ik ben moeder, partner, vriendin, schrijver en creator. Ik hou van beauty, van bezig zijn met mijn website, van nieuwe dingen bedenken en van de mensen om me heen. Ik kan lachen, genieten, plannen maken en trots zijn op wat ik bereik.

En daarnaast leef ik met dingen die je niet altijd aan mij kunt zien. Die twee werkelijkheden kunnen gewoon naast elkaar bestaan.

Niet iedere beperking ziet er hetzelfde uit

Ook twee mensen met precies dezelfde diagnose hoeven niet dezelfde ervaring te hebben. De één kan misschien werken, terwijl de ander dat niet kan. De één heeft op maandag een goede dag en ligt dinsdag uitgeput op bed. Iemand kan een hulpmiddel soms wel nodig hebben en op andere momenten niet.

Dat maakt de ene persoon niet zieker, sterker of zwakker dan de andere. We zien vaak maar een momentopname.

Dat vind ik ook zo belangrijk aan de afbeelding bij deze blog. Bovenaan zie je verschillende handicaps en hulpmiddelen die voor de buitenwereld herkenbaar zijn. Onderaan staat een vrouw aan wie je op het eerste gezicht misschien helemaal niets bijzonders ziet. Maar daarnaast staan woorden als chronische pijn, vermoeidheid, neurologische aandoeningen, mentale uitdagingen en prikkelverwerking.

Niet omdat iedereen met een onzichtbare handicap al die dingen ervaart. Juist niet. Maar omdat er ontzettend veel kan spelen wat je met je ogen simpelweg niet kunt zien.

Begrip hoeft niet te beginnen met bewijs

Misschien is dat wel één van de belangrijkste dingen die ik met Invisible Battles wil meegeven. Iemand zou niet eerst hoeven bewijzen dat hij of zij pijn heeft, uitgeput is, overprikkeld raakt of iets niet kan voordat we begrip tonen. We hoeven niet alles van elkaar te begrijpen om respectvol met elkaar om te gaan. En we hoeven ook niet te vergelijken.

“Maar gisteren kon je het wel.” “Je ziet er helemaal niet ziek uit.” “Als je dát kunt, kun je dit toch ook?” Zulke opmerkingen lijken misschien klein, maar gaan voorbij aan alles wat je niet ziet.

Misschien heeft iemand drie dagen rust nodig gehad om dat ene uitje te kunnen doen. Misschien wordt de rekening daarna pas betaald. Misschien zie je alleen die lachende foto en niet wat eraan voorafging of wat er daarna gebeurde. Of misschien heeft diegene gewoon een goede dag. En ook die mag er zijn.

Invisible Battles gaat niet over medelijden

Ik deel dit niet omdat ik wil dat mensen medelijden met mij hebben. En Invisible Battles wordt ook geen plek waar alles alleen maar zwaar en verdrietig is. Juist niet.

Ik wil ruimte maken voor het echte verhaal. Voor de moeilijke dagen én de mooie. Voor frustratie én humor. Voor grenzen leren kennen, maar ook voor ontdekken wat nog wél kan. Voor terugvallen, kleine overwinningen en alles daartussenin.

Soms zal ik mijn eigen ervaringen delen. Andere keren zal een onderwerp veel breder zijn dan mijn persoonlijke situatie. Want uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen verhaal.

Misschien kunnen we iets vaker verder kijken

Je hoeft niet aan iemand te kunnen zien wat diegene meedraagt om te erkennen dat het er is. Een rolstoel maakt een beperking niet echter. Een glimlach maakt een onzichtbare aandoening niet minder echt.

Zichtbaar of onzichtbaar, verschillende ervaringen kunnen uiteindelijk dezelfde behoefte hebben: begrip, respect en steun.

Dat is waar Invisible Battles voor mij over gaat. Niet om mensen in hokjes te stoppen. Niet om te bepalen wie het zwaarder heeft. En ook niet om alleen maar te praten over wat niet kan.

Maar om zichtbaar te maken wat zo vaak onzichtbaar blijft.

Want ieder verhaal is echt. 💗