Achter alles wat je hier op mijn website ziet, ben ik bovenal Deborah. Partner van Kevin en moeder van drie kinderen: Mylo, Eloy en Ayline. Mijn gezin is een ontzettend belangrijk onderdeel van wie ik ben, maar ook van de manier waarop ik mijn leven en mijn werk heb opgebouwd.

Bij ons thuis is het leven lang niet altijd rustig of perfect georganiseerd. Het is een huis vol kinderen, school, sport, afspraken, stapels was, koken, lachen, discussies, knuffels en plannen die regelmatig compleet anders lopen dan bedacht. En ergens daartussen zit ik achter mijn computer, maak ik content, schrijf ik, werk ik aan nieuwe ideeën en bouw ik vanuit huis aan mijn eigen business.

Die werelden staan voor mij niet los van elkaar. Mijn kinderen groeien op terwijl ze zien dat mama haar eigen dromen en doelen heeft. Dat ik ondanks uitdagingen blijf zoeken naar wat wél mogelijk is, nieuwe dingen probeer en iets probeer op te bouwen dat bij mij en bij ons gezin past.

Als moeder vind ik het belangrijk dat mijn kinderen weten dat ze helemaal zichzelf mogen zijn. Dat fouten maken erbij hoort, dat gevoelens er mogen zijn en dat hun waarde nooit afhangt van prestaties of perfectie. Ik wil ze een veilige basis meegeven, maar ook laten zien dat je jezelf niet hoeft kwijt te raken wanneer je voor anderen zorgt.

Kevin en ik vormen samen de basis van ons gezin. We hebben mooie momenten gekend en ook genoeg uitdagingen doorstaan. Misschien waardeer ik juist daardoor de gewone momenten zo: samen eten, muziek aan, een spelletje doen, ergens ontzettend om lachen of simpelweg allemaal thuis zijn.

Thuis komen eigenlijk alle kanten van mij samen. Ik ben mama en partner, maar óók creator, schrijver, ondernemer en gewoon Deborah. Soms allemaal binnen hetzelfde uur. 😉 Het is niet altijd perfect of georganiseerd, maar het is ons leven, en daar zit ontzettend veel liefde in. ❤️

Niet alles wat iemand dagelijks met zich meedraagt, is aan de buitenkant zichtbaar. Dat weet ik uit eigen ervaring. Ik leef met verschillende lichamelijke en mentale uitdagingen, waaronder FNS, migraine, PTSS en borderline. Daarnaast zijn er lichamelijke klachten waarvoor ik nog altijd op zoek ben naar antwoorden.

Misschien maakt juist mijn manier van ermee omgaan mijn battles soms nóg onzichtbaarder. Ik laat mijn pijn niet snel zien. Ik wil niet dat mensen mij zielig vinden of alleen nog maar zien wat ik niet kan. Hulp vragen en vooral hulp daadwerkelijk aannemen vind ik moeilijk. Ik ben gewend om zelf naar oplossingen te zoeken en zo zelfstandig mogelijk te blijven.

Maar dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. Er zijn dagen waarop mijn lichaam simpelweg niet meewerkt, waarop plannen moeten veranderen of waarop iets wat gisteren nog lukte vandaag ineens niet gaat. Alleen ben ik niet iemand die dan bij de pakken neer gaat zitten, in een hoekje gaat huilen en zichzelf zielig gaat vinden. Daar wordt mijn situatie niet beter van.

Ik pak liever de stier bij de hoorns en kijk naar wat er wél mogelijk is. Lukt iets vandaag niet? Oké, misschien morgen wel. Moet een plan veranderen? Dan zoeken we een andere manier. Tegenslagen mogen me raken en natuurlijk heb ik ook momenten waarop ik boos, verdrietig of gefrustreerd ben. Positief blijven betekent voor mij niet dat ik die gevoelens moet ontkennen. Het betekent dat ik probeer er niet in te blijven hangen.

Daarom zijn acceptatie en mindset voor mij zo belangrijk. Ik heb geleerd dat accepteren iets totaal anders is dan opgeven. Acceptatie betekent voor mij: dit is de situatie waar ik vandaag mee te maken heb. Ik kan al mijn energie besteden aan vechten tegen het feit dát het zo is, of ik kan die energie gebruiken om te kijken hoe ik ermee omga en wat ik nog wél kan.

Dat geldt voor mijn lichamelijke klachten, maar ook voor borderline. Acceptatie en mindset hebben voor mij persoonlijk een enorme verandering gebracht. Ik heb geleerd mezelf beter te begrijpen, mijn patronen en triggers te herkennen en verantwoordelijkheid te nemen voor de dingen waarop ik zelf invloed heb. Daardoor heb ik mijn borderline inmiddels onder controle zonder medicatie.

Het bijzondere is dat wanneer mensen mij al een tijdje kennen en ik vertel dat ik de diagnose borderline heb, ze het vaak helemaal niet begrijpen. Ze hebben het totaal niet aan mij gemerkt en het past niet bij het beeld dat zij van borderline hebben. Juist dát laat voor mij zien hoe weinig een diagnose uiteindelijk zegt over de persoon die ervoor staat.

Borderline is iets waarmee ik leef, maar het bepaalt niet hoe ik iedere dag functioneer en het bepaalt al helemaal niet wie ik ben. Dat betekent niet dat er nooit emoties, triggers of moeilijke momenten zijn. Het betekent dat ik mezelf inmiddels veel beter begrijp. Ik herken wat er gebeurt, weet beter hoe ik daarop kan reageren en heb geleerd hoe ik mezelf weer in balans kan krijgen.

En misschien is dat juist één van de redenen waarom ik er open over wil zijn. Rond borderline bestaan nog ontzettend veel vooroordelen. Mensen kunnen bij het woord alleen al een bepaald beeld van iemand vormen. Maar een diagnose vertelt je niet hoe iemand als moeder, partner, vriendin, ondernemer of mens is. Leer eerst de persoon kennen en kijk daarna pas naar het label.

Mindset betekent voor mij absoluut niet dat je jezelf gezond kunt denken. FNS, migraine, trauma of andere lichamelijke en mentale problemen verdwijnen niet omdat je maar positief genoeg denkt. Zo simpel is het niet. Maar ik geloof wél dat de manier waarop je ermee omgaat enorm veel invloed kan hebben op hoe je je leven leeft.

Sommige dagen kan ik ontzettend veel. Ik zorg voor mijn gezin, werk vanuit huis aan mijn business, schrijf, maak content en zit vol nieuwe ideeën. Op andere dagen moet ik een stap terug doen. En zelfs dan zul je niet altijd aan mij zien hoeveel pijn of moeite iets kost. Een glimlach betekent niet dat iemand geen pijn heeft, en doorgaan betekent niet dat het makkelijk is.

Ook hulp accepteren hoort voor mij bij dat leerproces. Ik vind dat nog steeds moeilijk. Maar steeds meer leer ik dat sterk zijn niet betekent dat je álles alleen moet doen. Soms is een grens aangeven, rust nemen of iemand toelaten om te helpen juist wat ervoor zorgt dat je daarna weer verder kunt.

Mijn Invisible Battles zijn onderdeel van mijn leven, maar ze zijn niet mijn leven. Ik ben moeder, partner, creator, schrijver, ondernemer en nog zoveel meer. Er is ruimte voor pijn en frustratie, maar óók voor humor, ambitie, dromen, plezier en groei.

Voor mij draait Invisible Battles daarom uiteindelijk niet om zielig gevonden worden. Integendeel. Het gaat om erkennen dat het leven soms ontzettend moeilijk kan zijn, zonder jezelf daarin te verliezen. Om accepteren wat je vandaag niet kunt veranderen, de stier bij de hoorns pakken bij de dingen waar je wél invloed op hebt en blijven kijken naar wat mogelijk is.

Vandaag lukt het misschien niet. Morgen is er weer een nieuwe dag. En dan kijken we opnieuw naar wat wél kan. ❤️

Mijn weg als ondernemer begon veel eerder dan de meeste mensen waarschijnlijk denken. In 2008, toen ik 18 jaar was, zette ik mijn eerste stappen in de MLM-wereld bij FM. Ik vond het idee van een eigen business en zelf iets kunnen opbouwen ontzettend leuk, maar makkelijk was het niet. Alleen al in de straat waar ik woonde, waren naar mijn gevoel misschien wel twintig mensen met FM bezig. Ik had een paar klanten en heb het uiteindelijk ongeveer vijf jaar gedaan, tot 2013.

Daar kwam nog iets bij: ik bleek allergisch te zijn voor parfum. Niet bepaald handig wanneer een groot deel van je business juist om parfum draait. De laatste jaren bij FM waren daardoor steeds lastiger en uiteindelijk stopte ik ermee.

Maar daarmee verdween mijn ondernemerskant niet.

In de jaren tussen FM en Younique ben ik ook als nagelstyliste aan de slag gegaan. Beauty en creativiteit hebben dus eigenlijk al heel lang een plek in mijn leven. Ik vond het mooi om iets met mijn handen te creëren en mensen blij te maken met het eindresultaat.

Ook daar liep ik uiteindelijk tegen de realiteit aan. Het werk als nagelstyliste bleek lichamelijk te zwaar voor mij en tegelijkertijd was de concurrentie moordend. Hoe leuk ik het vak ook vond, ik moest erkennen dat het op die manier voor mij niet houdbaar was.

Achteraf gezien zie ik daarin iets wat vaker terugkomt in mijn ondernemersreis. Stoppen met iets betekent voor mij niet automatisch stoppen met ondernemen. Soms betekent het erkennen dat een bepaalde vorm niet meer bij mijn leven past en vervolgens zoeken naar een andere manier waarop het wél kan.

In 2020 besloot ik opnieuw de stap naar de MLM-wereld te zetten en begon ik bij Younique. Dit keer zag mijn leven er compleet anders uit. Ik was inmiddels moeder van drie jonge kinderen en bouwde mijn business vanuit huis op, tussen het gezinsleven door.

Ik heb bij Younique nooit een enorm eigen team opgebouwd, maar dat betekent niet dat ik niets heb bereikt. In mijn allereerste jaar lukte het me bijvoorbeeld om de incentive trip naar Punta Cana te verdienen. Iets waar ik nog steeds ontzettend trots op ben. Het liet mij zien wat er mogelijk kan zijn wanneer ik ergens echt voor ga.

Mijn jaren bij Younique hebben me ontzettend veel geleerd, maar ze hebben ook genoeg downs gekend. Ik heb verschillende uplines gehad en niet iedere omgeving of manier van leidinggeven bleek goed bij mij te passen. Toch bleef ik doorgaan. Want wat mij altijd aansprak, was niet alleen beauty of producten verkopen. Het waren juist de community, het contact met mensen, elkaar helpen, samen groeien en het gevoel dat je onderdeel bent van iets.

Tijdens mijn jaren bij Younique heb ik daarnaast ook andere mogelijkheden geprobeerd. Eén daarvan was Victoria. Dat liep op zichzelf eigenlijk best goed en liet opnieuw zien dat ik plezier haal uit het opbouwen van klantencontact en een eigen business. Helaas gebeurden er binnen het team dingen waar ik persoonlijk niet achter kon staan. Voor mij zijn niet alleen producten en resultaten belangrijk. De mensen, de manier waarop er met elkaar wordt omgegaan en de waarden binnen een team wegen minstens zo zwaar. Daarom heb ik uiteindelijk besloten daarmee te stoppen.

Ook heb ik een periode Scentsy gedaan. Daar was het probleem weer totaal anders. Ik liep voortdurend tegen de bezorging via UPS aan en kreeg mijn pakketten simpelweg niet goed binnen. En hoe moet je producten enthousiast aan anderen laten zien en verkopen wanneer je ze zelf niet eens kunt ontvangen? Uiteindelijk maakte iets wat eigenlijk alleen logistiek zou moeten zijn het voor mij praktisch onmogelijk om mijn business goed uit te voeren.

Al die ervaringen hebben me steeds duidelijker gemaakt wat ik nodig heb om ergens écht achter te kunnen staan. Een goed product alleen is niet genoeg. De community moet kloppen, de ondersteuning moet er zijn, de logistiek moet werken en een bedrijf moet begrijpen wat er nodig is om daadwerkelijk zaken te kunnen doen in de markt waarin je actief bent.

In maart 2026 veranderde mijn ondernemersreis opnieuw toen Younique overging in Curated. Daarmee kreeg ik de mogelijkheid om met meerdere mooie merken te werken, iets waar ik zeker de voordelen van zie. Maar tegelijkertijd verdween voor mijn gevoel een groot deel van wat mij juist zo aantrok in deze manier van ondernemen.

De community veranderde, de traditionele MLM-structuur verdween en ik miste steeds meer het gevoel dat je daadwerkelijk samen met mensen iets aan het opbouwen bent. Ik mis het begeleiden, helpen en groeien met anderen.

Daarbij loop ik op de Nederlandse markt al jarenlang tegen dezelfde problemen aan. Sinds 2022 probeer ik aandacht te krijgen voor dingen die naar mijn mening essentieel zijn wanneer je serieus in Nederland wilt groeien. Een website die goed beschikbaar is in het Nederlands, betaalmogelijkheden die Nederlandse klanten kennen en vertrouwen en simpelweg een ervaring die aansluit bij onze markt.

Ik heb dit door de jaren heen meerdere keren bij Younique aangekaart, maar de veranderingen waarop ik hoopte kwamen niet. Ook na de overgang naar Curated blijven veel van die uitdagingen bestaan.

Van de Nederlandse groep die ooit uit honderden mensen bestond, ben ik inmiddels zelf nog actief. Er is daarnaast een grote Poolse community in Nederland die wel verkoopt, maar dat zorgt natuurlijk niet automatisch voor de veranderingen die nodig zijn om het bedrijf beter te laten aansluiten op Nederlandse klanten en creators.

Lange tijd bleef ik ondanks alles doorgaan. Ik wilde niet zomaar de deur dichtgooien voor iets waar ik zoveel jaren, tijd, energie en liefde in had gestoken. Ik bleef hopen dat de Nederlandse markt uiteindelijk de aandacht en ondersteuning zou krijgen waar ik al jarenlang om vroeg.

Maar doorzetten betekent niet dat je eindeloos moet blijven vasthouden.

Op 20 september 2026 heb ik daarom voor mezelf de beslissing genomen dat ik niet langer door kan gaan met Younique en Curated. Geen beslissing die ik zomaar van de ene op de andere dag heb genomen, en ook niet omdat één product verdween of één ding tegenzat. Het was het resultaat van jaren waarin ik bleef proberen, bleef aangeven waar ik tegenaan liep en bleef hopen dat er iets zou veranderen.

Uiteindelijk merkte ik dat ik iets was kwijtgeraakt wat voor mij essentieel is om een bedrijf of merk met overtuiging te kunnen vertegenwoordigen: mijn motivatie en mijn vertrouwen.

Steeds meer producten en kleuren waar ik zelf achter stond en waar klanten speciaal voor terugkwamen, verdwenen of veranderden. Tegelijkertijd bleven problemen waar ik op de Nederlandse markt al jarenlang tegenaan liep bestaan. Op een gegeven moment moest ik mezelf daarom een eerlijke vraag stellen: hoeveel langer wil ik blijven trekken aan iets waarvan ik diep vanbinnen niet meer geloof dat het gaat veranderen?

Zoals ik zelf weleens zeg: ik kan niet aan een dood paard blijven trekken.

Dat betekent niet dat ik met spijt terugkijk op mijn jaren bij Younique. Absoluut niet. Die jaren hebben mij ontzettend veel gebracht. Ik heb dingen bereikt waarvan ik eerder niet had gedacht dat ik ze kon bereiken, ben als persoon én ondernemer gegroeid en heb vriendschappen opgebouwd die voor mij veel belangrijker zijn dan de naam van welk bedrijf dan ook.

Ik neem daarom geen afscheid van alles wat die periode mij heeft gebracht. Ik neem afscheid van een bedrijf en een businessmodel waar ik mezelf niet langer volledig in kan vinden.

En misschien is dat óók ondernemen: niet alleen weten wanneer je moet doorzetten, maar ook durven erkennen wanneer het tijd is om los te laten.

Wat er hierna komt, hoeft voor mij niet meteen ingevuld te worden. Ik ga niet op zoek naar zomaar een ander bedrijf omdat ik het gevoel heb dat er een leegte moet worden opgevuld. Mijn ondernemerschap bestaat inmiddels uit zoveel meer. Ik maak content, schrijf, ontwikkel mijn eigen projecten, heb mijn ebook Return to Yourself: A Journey Back to the Person You Were Always Meant to Be uitgebracht en bouw deze website onder mijn eigen naam.

Tegelijkertijd ben ik enthousiast over MeAmora en hoop ik nog steeds dat het merk op een dag naar Nederland komt. Ik verdiep me in de Nederlandse beautymarkt, denk na over lokalisatie en wat Nederlandse klanten en toekomstige stylists nodig zouden hebben. Maar of dat nu snel gebeurt, over een paar jaar of misschien uiteindelijk helemaal niet: ik hoef mijn toekomst daar niet volledig van afhankelijk te maken.

Als ik terugkijk op mijn ondernemersreis, loopt er namelijk één rode draad door alles heen. Van FM naar mijn werk als nagelstyliste, van Younique en de andere mogelijkheden die ik onderweg heb geprobeerd tot waar ik vandaag sta: ik blijf zoeken naar manieren waarop ik mijn creativiteit, liefde voor beauty, behoefte om mensen te helpen en ondernemersdrang kan combineren op een manier die óók bij mijn leven past.

Niet iedere weg bleek de juiste. Soms lag dat aan mijn lichaam, soms aan een team, soms aan logistiek en soms veranderde een bedrijf of opportunity simpelweg in iets waar ik mezelf niet langer in herkende. Maar iedere ervaring heeft mij iets geleerd over wat ik belangrijk vind en, misschien nog belangrijker, over wat ik niet meer wil inleveren.

Een bedrijf kan veranderen. Een product kan verdwijnen. Een team kan uit elkaar gaan en een opportunity kan ophouden bij je te passen. Maar wat ik zelf heb opgebouwd aan kennis, ervaring, creativiteit, doorzettingsvermogen, eigenwaarde en vriendschappen blijft van mij.

Als de weg die ik bewandel niet meer werkt, betekent dat niet dat ik mijn bestemming moet opgeven.

Soms is stoppen niet opgeven. Soms betekent het simpelweg dat het tijd is om een andere route te kiezen. ❤️

Schrijven is voor mij veel meer dan woorden op papier zetten. Het is een manier om mijn gedachten te ordenen, ervaringen een plek te geven en woorden te geven aan dingen die soms moeilijk uit te leggen zijn.

Mijn leven is niet altijd over rozen gegaan. Ik heb dingen meegemaakt die mij gevormd hebben en ik leef vandaag de dag met verschillende Invisible Battles. Toch wil ik niet dat mijn verhaal alleen draait om wat er is gebeurd of om de diagnoses die ergens achter mijn naam kunnen worden gezet. Juist alles wat ik heb meegemaakt heeft mij geleerd hoeveel kracht er kan zitten in herkenning, openheid en het gevoel dat je niet alleen bent.

En dat is een belangrijke reden waarom ik schrijf.

Soms kun je jarenlang denken dat jij de enige bent die iets voelt, ergens mee worstelt of op een bepaalde manier reageert. Totdat iemand anders precies die woorden uitspreekt die jij zelf nooit hebt kunnen vinden. Ineens denk je: ja, dát is het. Iemand begrijpt het.

Als mijn woorden dat voor één iemand kunnen betekenen, dan hebben ze voor mij al waarde.

Ik schrijf daarom ook over onderwerpen waar niet altijd makkelijk over gesproken wordt. Over onzichtbare ziektes, mentale gezondheid, trauma, moederschap, relaties, grenzen, jezelf kwijtraken en jezelf weer terugvinden. Maar ook over dromen, persoonlijke groei, liefde, ondernemen en opnieuw durven beginnen.

Daarbij vind ik het belangrijk om niet alleen de mooie, perfecte versie van het leven te laten zien. Social media staat al vol met perfecte plaatjes. Het echte leven heeft ook rommelige dagen, verdriet, frustratie, twijfel en momenten waarop je geen idee hebt hoe je verder moet. Dat betekent niet dat er geen ruimte meer is voor positiviteit. Voor mij kunnen die twee juist naast elkaar bestaan.

Je kunt dankbaar zijn en tegelijkertijd ergens verdriet om hebben. Je kunt sterk zijn en toch een slechte dag hebben. Je kunt van je leven houden en tegelijkertijd wensen dat bepaalde dingen anders waren.

Een heel belangrijk onderwerp binnen mijn schrijven is voor mij ook jezelf terugvinden. We zijn vaak zoveel voor andere mensen. Moeder, partner, vriendin, dochter, collega, ondernemer of wat jouw rollen ook mogen zijn. Voor je het weet ben je zo druk bezig met zorgen, voldoen aan verwachtingen en gewoon doorgaan, dat je nauwelijks nog weet wie jíj eigenlijk bent.

Dat werd uiteindelijk ook de basis voor mijn eerste ebook, Return to Yourself: A Journey Back to the Person You Were Always Meant to Be.

Die titel en ondertitel zeggen eigenlijk precies waar het boek voor mij om draait. Niet dat je iemand anders moet worden. Niet dat je jezelf compleet opnieuw moet uitvinden. Maar dat je de weg terug mag vinden naar de persoon die je altijd bedoeld was te zijn, onder alle verwachtingen, ervaringen, pijn en verantwoordelijkheden die zich in de loop van je leven hebben opgestapeld.

Daarnaast schrijf ik omdat ik geloof dat verhalen dingen bespreekbaar kunnen maken. Mijn eigen ervaringen hebben mij laten zien wat stilte kan doen. Daarom vind ik het belangrijk om mijn stem ook te gebruiken voor onderwerpen zoals seksueel misbruik, trauma en wat mensen soms jarenlang in stilte met zich meedragen.

Niet omdat ik wil dat mensen mij zielig vinden. Integendeel. Ik wil laten zien dat wat iemand heeft meegemaakt onderdeel kan zijn van diens verhaal, zonder dat het de rest van dat verhaal hoeft te bepalen.

Ik kan het verleden niet veranderen. Ik kan mijn diagnoses niet simpelweg wegschrijven en ik kan ook niet beloven dat mijn woorden iemands problemen oplossen. Dat is ook niet mijn doel.

Wat ik wél kan doen, is mijn ervaringen, gedachten en lessen delen. Misschien vindt iemand daarin herkenning. Misschien geeft één zin iemand precies het zetje dat diegene nodig heeft. Misschien voelt iemand zich daardoor iets minder alleen. Of misschien laat mijn verhaal iemand gewoon even anders naar zijn of haar eigen leven kijken.

En soms schrijf ik natuurlijk ook gewoon omdat ik het leuk vind. 😉 Niet ieder verhaal hoeft zwaar te zijn. Ik hou ervan om ideeën uit te werken, kennis te delen, over beauty en lifestyle te schrijven en van iets wat alleen in mijn hoofd bestaat uiteindelijk iets tastbaars te maken.

Dat is ook wat ik zo mooi vind aan schrijven. Er hoeft niet maar één kant van mij te bestaan. De vrouw die schrijft over trauma mag dezelfde vrouw zijn die enthousiast wordt van een nieuwe mascara. De moeder die vertelt over de chaos thuis mag ook dromen over haar volgende project. En de vrouw die zelf Invisible Battles kent, mag tegelijkertijd anderen proberen te inspireren.

Schrijven geeft mij de vrijheid om al die verschillende kanten van mezelf samen te brengen.

Beauty loopt eigenlijk al heel lang als een rode draad door mijn leven. Van mijn tijd als nagelstyliste tot makeup, skincare, haarproducten en alles wat ik tegenwoordig als creator doe. Maar voor mij gaat beauty nooit alleen over er mooi uitzien. Het is ook een vorm van creativiteit, zelfexpressie en soms gewoon een klein momentje voor mezelf.

Ik kan oprecht enthousiast worden van een mooie lipstick, een mascara die mijn wimpers precies doet wat ik wil, een nieuwe skincareformule of een set press-on nails waarvan ik na het aanbrengen denk: jaaaa, kijk dan! 😉 Ik vind het leuk om producten uit te proberen, ingrediënten te bekijken, verschillen te ontdekken en vervolgens mijn ervaring met anderen te delen.

En nee, daarvoor hoef ik echt niet iedere dag volledig opgemaakt rond te lopen.

Soms is beauty voor mij een complete makeup look en op een andere dag is het alleen skincare, lipbalm en mijn haar een beetje fatsoenlijk krijgen. Het gaat mij veel meer om het gevoel dat iets je kan geven dan om het idee dat je makeup nodig hebt om mooi te zijn.

Makeup is voor mij geen masker. Het is iets waarmee ik kan spelen.

Hetzelfde geldt voor mijn haar. Ik heb door de jaren heen verschillende kleuren gehad en vind het leuk om ermee te experimenteren. Soms natuurlijk, soms nét even anders en soms denk ik: ach, waarom ook niet? Beauty hoeft voor mij niet aan allerlei regels te voldoen. Als jij blij wordt van iets en jezelf ermee kunt zijn, is dat uiteindelijk veel belangrijker.

Mijn liefde voor creativiteit gaat bovendien veel verder dan beauty alleen. Ik ben eigenlijk bijna altijd wel iets aan het bedenken. Content voor social media, reels, afbeeldingen, een ebook, deze website, een presentatie, een nieuw digitaal product of weer een idee waarvan ik tegen mezelf zeg dat ik het even snel ga uitwerken en waar ik vervolgens uren mee bezig ben. 😂

Ik vind het heerlijk om met een leeg idee te beginnen en langzaam iets te zien ontstaan. Een paar woorden worden een tekst. Een gedachte wordt een concept. Een leeg ontwerp krijgt kleuren, afbeeldingen en een eigen uitstraling. En soms groeit een klein idee ineens uit tot een compleet nieuw project.

Dat creatieve proces maakt mij oprecht blij.

Misschien verklaart dat ook waarom ik zoveel verschillende interesses heb. Ik hoef niet te kiezen tussen beauty, schrijven, ondernemen of creëren. Voor mij versterken die dingen elkaar juist. Bij beauty kan ik mijn creativiteit kwijt. Door content te maken kan ik mijn ideeën delen. Met schrijven kan ik ergens dieper op ingaan. En als ondernemer kan ik al die verschillende dingen weer samenbrengen.

Maar wat mij blij maakt zit absoluut niet alleen in mijn werk of in grote projecten.

Het zit juist heel vaak in de gewone dingen. Tijd met mijn gezin, muziek aanzetten en veel te hard meezingen, samen lachen, een spelletje doen, lekker eten, een goed gesprek of gewoon zo’n moment waarop iedereen thuis is en er eigenlijk helemaal niets bijzonders gebeurt.

Ik kan enorm genieten van dromen en nieuwe plannen maken, maar ik probeer ook de kleine momenten te waarderen die er nu al zijn.

En humor hoort daar voor mij absoluut bij. Mijn leven kan serieus genoeg zijn. Mijn Invisible Battles verdwijnen niet en er zijn genoeg verantwoordelijkheden en dingen om me druk over te maken. Juist daarom vind ik het belangrijk dat er óók ruimte blijft voor lachen, gek doen, enthousiasme en mezelf soms totaal niet serieus nemen.

Ik denk dat beauty en creativiteit daar uiteindelijk ook mee te maken hebben. Ze geven mij iets waarin niet alles zwaar of ingewikkeld hoeft te zijn. Iets waar ik mee kan spelen, waarin ik mezelf kan uiten en waar ik simpelweg plezier aan mag beleven.

Ik hoef niet altijd ergens een diepere levensles van te maken. Soms mag iets ook gewoon leuk zijn.

Want naast alles wat ik heb meegemaakt, alles waar ik mee leef en alles wat ik nog wil bereiken, ben ik óók gewoon een vrouw die blij kan worden van haar gezin, muziek, een nieuw idee, een mooie makeup look, roze, creatief bezig zijn en waarschijnlijk veel te veel projecten tegelijk. 😉❤️

Als er één ding is dat al die verschillende kanten van mijn leven met elkaar verbindt, dan zijn het mijn waarden. Want of ik nu moeder ben, schrijf, content maak, onderneem, over mijn Invisible Battles praat of iemand help met iets kleins, uiteindelijk wil ik mezelf altijd recht in de spiegel kunnen aankijken en weten dat ik dicht bij mezelf ben gebleven.

Eerlijkheid staat voor mij daarin heel hoog. Ik geloof niet in doen alsof alles perfect is wanneer dat niet zo is. Niet online, niet in het ondernemerschap en niet in het dagelijks leven. Dat betekent niet dat iedereen alles van mij hoeft te weten, maar wat ik deel moet wel echt zijn.

Ik geloof ook sterk in respect en gelijkwaardigheid. Het maakt mij niet uit waar iemand vandaan komt, hoe iemand eruitziet, van wie iemand houdt, hoeveel iemand verdient, welke opleiding iemand heeft gevolgd of welke uitdagingen iemand met zich meedraagt. Niemand is meer waard dan een ander. Iedereen verdient het om als mens gezien en behandeld te worden.

Daar hoort voor mij ook tolerantie bij. We hoeven niet allemaal hetzelfde te denken, dezelfde keuzes te maken of hetzelfde leven te leiden om elkaar met respect te kunnen behandelen. Verschillen mogen er zijn. Sterker nog, ik denk dat de wereld ontzettend saai zou zijn als we allemaal hetzelfde waren.

Rechtvaardigheid is iets wat diep in mij zit. Als ik zie dat iets niet eerlijk gaat of dat iemand niet goed behandeld wordt, vind ik het moeilijk om daar zomaar aan voorbij te gaan. Misschien maakt dat mijn leven soms ingewikkelder, want mijn mond houden terwijl iets voor mijn gevoel niet klopt is niet bepaald mijn sterkste kant. 😉

Maar ik geloof dat verandering alleen mogelijk is wanneer mensen bereid zijn hun stem te gebruiken.

Tegelijkertijd geloof ik ontzettend in vriendelijkheid en empathie. Je weet nooit volledig wat iemand achter gesloten deuren meemaakt. De persoon die je tegenkomt in de supermarkt, de moeder op het schoolplein, degene die online vrolijk lijkt of iemand die misschien kortaf reageert, kan ondertussen een strijd voeren waar jij helemaal niets vanaf weet.

Een beetje meer begrip kan soms een groter verschil maken dan we beseffen.

Ook vrijheid is voor mij ontzettend belangrijk. De vrijheid om jezelf te mogen zijn, je eigen keuzes te maken, je eigen dromen na te jagen en je leven vorm te geven op een manier die bij jou past. Zolang jouw vrijheid niet ten koste gaat van een ander, geloof ik dat niemand anders voor jou hoeft te bepalen hoe jouw leven eruit zou moeten zien.

En misschien staat uiteindelijk liefde wel aan de basis van alles. Liefde voor mijn gezin en de mensen om mij heen, maar ook liefde in een veel bredere betekenis. Naar elkaar omkijken. Mensen een veilige plek geven. Elkaar helpen wanneer dat kan. Iemand niet meteen veroordelen omdat je zijn of haar verhaal niet kent.

Ik geloof in vrede, veiligheid, gelijkheid en een wereld waarin mensen niet eerst hoeven te bewijzen dat ze het waard zijn om met respect behandeld te worden.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik altijd alles perfect doe. Absoluut niet. Ik maak fouten, kan koppig zijn, reageer soms vanuit emotie en leer nog steeds iedere dag. Voor mij gaat ergens voor staan dan ook niet over perfect zijn. Het gaat erom dat je bereid bent naar jezelf te kijken, verantwoordelijkheid te nemen wanneer je fout zit en te blijven groeien.

Misschien komt het uiteindelijk hierop neer:

Wees jezelf. Behandel mensen zoals mensen behandeld zouden moeten worden. Oordeel niet over een verhaal waarvan je maar één bladzijde kent. Kom op voor wat juist is. Durf je stem te gebruiken. Blijf leren. Blijf groeien. En verlies onderweg nooit je menselijkheid.

Dat is waar ik voor wil staan.

Niet alleen met de woorden op deze website, maar vooral met de manier waarop ik mijn leven probeer te leven. ❤️